We verlaten ons sjieke berghotel met zijn uitgebreide buffetten, buigend personeel en de enorme onsen/sauna en reizen bijna de hele dag om naar Kyoto te gaan. Eerst een busje en een lokale trein, daarna twee Shinkansen treinen. Het is waanzinnig om te beseffen dat deze treinen bijna drie keer sneller gaat dan een auto en dat ze dat zo rustig en ontspannen doen. En dat er elke 10 minuten een andere Shinkansen aan het perron staat. Geweldig! Maar ook met deze treinen blijft een reisdag vooral saai en lang. Ik ben blij dat ik gisteren die stevige wandeling heb kunnen maken, en niet zoals Monique een dag van vooral wachten had.

Ik ben bang dat ik een beetje ziek aan het worden ben, ik ben vannacht erg verkouden geworden en dat is gedurende de dag niet beter geworden. Nu een beetje groggy en een vol hoofd. En Monique eigenlijk net zo erg. Nou ja, we gaan het meemaken.

Als we rond 4 uur bij het hotel aankomen organiseert Lucie direct een kleine wandeltoer door het oude deel van Kyoto, om even wat highlights te laten zien. Het ziet er allemaal heel bijzonder en leuk uit, met oneindig veel restaurants, maar het is ook wel knetterdruk op straat. Kyoto heeft een opvallend stratenplan, namelijk een hele strakke grid, terwijl dat stratenplan al eeuwenoud is en vol staat met miniatuur huisjes, winkels, restaurants, steegjes, van alles eigenlijk. Dat zie je niet vaak.

We gaan terug naar het hotel, rusten een uurtje uit, en gaan dan eten bij het Italiaanse restaurant onder het hotel. Weer eens wat anders dan Japans dus, en het was lekker en goed gedaan.