Ik kreeg vannacht al bezorgde reacties van Paul Augustijn en van Bart Elffers (beide ervaren Rome fietsers) dat ik vooral door moet zetten en me het genoegen van een foto met de fiets op het Sint Pieterplein zeker niet moet ontzeggen. Ach, ik had gisteren een slechte dag, maar weet zeker dat ik na een dagje gedwongen rust met nieuwe energie verder ga. Ik heb gisteren helaas mijn rechterknie weer overbelast want ik kreeg daar een gemene pijn vannacht. Overbelaste peesaanhechting.

Ik heb me vandaag bijzonder goed gehouden aan mijn zelf opgelegde rust (want best wel geschrokken van opnieuw last van die knie, daar wil ik de pret niet door laten bederven) met als nadelige consequentie dat ik ook geen boodschappen heb kunnen doen. Ik had nog wat restjes en ga vanavond bij restaurant op loopafstand eten. Morgen ontbijten zit er geloof ik niet meer in. I am running on fumes here….

Door die rust heb ik niet veel te schrijven of te tonen. Maar mijn camping La Lappola bij Lucignano is op het terrein van een oude en mooie boerderij. Van het gedeelte waar ik mag komen heb ik wat foto’s gemaakt. Marco, de eigenaar, is een jongen van een jaar of 35. Zijn zusje (met kindje) woont in een apart gebouw, hij woont met zijn moeder in het hoofdgebouw. Een deel van dat hoofdgebouw mag ook door campinggasten gebruikt worden. Hij laat de boerderij langzaam verbouwen en aanpassen.

Naast mijn camping, in the middle of nowhere, ligt een best groot restaurant scroccazucche (pompoenzoekers volgens google). Het was druk, het personeel was allemaal in het zwart en getatoeëerd en/of gepierced, maar ze waren aardig en er werd goed gekookt. Ik had een geheel witte pizza met zwarte olijven, ook wel extreem gekleurd dus. Ach, het was leuk, maar lang niet zo volks en gezellig als mijn vorige pizza aan het Lago di Como.