Mijn plan is om vandaag naar Le Puy-en-Velay te fietsen. Dat is ongeveer 70 km, maar er zit een forse klim in van 600 meter naar 1100 meter over iets van 12 km. Volgens Benjaminse een klimpercentage van 7%. Dit alles boezemt me weer angst in, maar zou me toch moeten kunnen lukken. Lekker uitgerust, toch?
Le Puy-en-Velay is een stadje waar veel Camino wandelaars hun tocht naar Santiago de Compostella beginnen, en het schijnt dat de camping in het stadje ook een apart Camino veld heeft. Ben benieuwd of ze mij daar ook gaan plaatsen vanwege mijn kleine tentje.
De eerste 25 km naar Dore-L’Eglise, waar de echte klim start, waren niet makkelijk. Steeds maar heuvels op, heuvels af, en ik had het te koud, want ik was gekleed op een zware klim waar je veel warmte produceert. Gelukkig vind ik in Dore-L’Eglise wel een uitgestorven auberge waar ik warme koffie en hete chocolademelk krijg en even op kan warmen. Maar dan moet ik eraan geloven en omhoog!
En na anderhalf uur doorbeulen ben ik zomaar boven! Blij en trots! Eigenlijk zijn er veel eigenschappen van de CrossFit die je nodig hebt om zoiets te halen. Pure kracht, doorzettingsvermogen, zelfvertrouwen, bescheidenheid, in het NU leven (niet op kaart, klok of metertje kijken, gewoon doorgaan zolang het moet). Nou ja, blij en trots dat ik het gehaald heb.
Boven aan de berg kan ik stuk pizza en quiche kopen die ik op terras met een cola mag opeten. Hmm!
Daarna volgt nog 25 km door heuvelachtig landschap (zijn dat nou die vulkanen?) om in Le Puy-en-Velay te komen. En alweer voelt, na de grote klim van vanmorgen, elke stijging als een volgende col, wat natuurlijk onzin is. Maar mijn benen zijn nu blijkbaar volstrekt leeg.
Ik kom rond half drie in Le Puy-en-Velay aan, zie direct de waanzinnige kapel bovenop een rotspiek, en de roze maria-met-kind op een tweede piek.
Ik meld me bij de camping aan en zet razendsnel mijn tent op; dat is maar goed ook want het gaat bijna direct hard regenen, maar dat was maar een bui want al snel schijnt de zon weer.
Ik ga Le Puy-en-Velay bekijken, en vooral de kapel St Michel, die bovenop de vulkaan kegel, was prachtig. Die kapel stamt uit 10e eeuw, maar in de tijd van de romeinen was er hier een tempel voor Mercurius. En ik wil wedden in de duizenden jaren daarvoor ook wel andere tempels/kapellen/bedevaarts plaatsen. Want die rotspunt staat er al miljoenen jaren. Ik heb de kathedraal ook bezocht waar Santiago gangers hun paspoort kunnen kopen en een stempel kunnen krijgen. Veel huizen in de oude stad zijn van lava stenen gemaakt, lompe zwarte blokken.
