Ik zit hier echt in-the-middle-of-knowhere. Op de camping wonen 3 mannen alleen, elk in eigen aftandse caravan, elk een hond. Dat is het. Blijkt er vlakbij een enorme disco te staan waar zich vannacht (ja, zaterdagavond) honderden mensen verzameld hadden voor een groots feest. Eerst een DJ die breed uit de moderne muziek koos en eigenlijk best een goede set draaide. Toch maar oordopjes ingedaan want ik bleef maar raden wat hij draaide. Om 2 uur sloot hij af en werd nog toegezongen door het dankbare en opgewonden publiek. Daarna wist een amateur de microfoon te pakken te krijgen en die bleef het publiek nog een uur voorgaan in allerlei vreselijke franse liederen. Toen werd rond 3 uur, godzijdank, de installatie uitgezet en kon ik dieper inslapen.
Op onze eerste vakantie samen gingen Monique en ik naar Portugal: we reisden met openbasr vervoer van camping naar camping. Daar, bij Pedrogo Grande leerden we van een vader met zijn zoontje hoe je meloen eet. Je hebt niet meer nodig dan een mes en een plastic zakje. Stromend water dichtbij is wel fijn. En je moet de meloen helemaal opeten! Elke keer als we onderweg een meloen eten moet ik weer aan die vakantie denken.
Ik heb niet zoveel te melden over mijn tocht vandaag. Belangrijkste was de Gorges de l’Herault waar ik doorheen reed. Mooie lichtgroene rivier, smalle weg ernaast die helaas best druk was met auto’s en motoren. Er zat een enorme klim in de weg en daarna een waanzinnige afdaling. Het was vooral erg mooi hoe de bergen zich aan het einde openden en het landschap helemaal plat werd.
Het was warm en best zwaar vandaag. Ik kom iets te moe aan en denk dat ik morgen veel korter ga fietsen om een beetje uit te rusten.
Het is toch echt waanzinnig dat ik iets van drie weken geleden nog door Stratums Eind in Eindhoven fietste en nu door de Gorges de l’Herault. Wat een wereld van verschil en het kan zomaar!
Verder merk ik dat ik met al die mega afdalingen mijn remblokjes versleten heb. Ik heb tenmiste tegenwoordig een hele lange dode slag in mijn remhandvaten voordat ze eindelijk pakken en remmen. Dat was niet zo toen ik vertrok. Ik moet dat zodirect uitzoeken en zien te verhelpen. Ik heb ook reserve remblokjes bij me maar weet nog niet of ik die nu al moet inzetten, of alleen iets verstellen.
De camping is groot, maar het is niet helemaal duidelijk of ie bijvoorbeeld al open is. De receptie, terras, restaurant en zwembad zijn verlaten. Ik heb nog proberen te telefoneren maar niemand neemt op. Ik heb maar een plekje gekozen en tent opgezet. Het sanitair lijkt nog niet schoongemaakt te zijn sinds de winter, er is geen warm water maar wel koud. Onduidelijk.
Ik had gehoopt om hier op de camping iets te eten te kunnen krijgen, maar dat kan ik vergeten. Misschien in het stadje verderop, of ik eet kale pasta.
De camping valt reuze mee. De eigenaar kwam even langs, excuseerde zich voor niet werkende warme water, en het restaurantje blijkt wel open. Of en waneer ik mag betalen is nog niet duidelijk want hij moest eerst het zwembad schoon maken. Het restaurantje is een teras met afdak, bar en simpele keuken. Maar ik eet er lekker. De chef heeft een hele serie hip geklede dochters die leuke muziek draaien, ik bedoel Clandestino van Manu Chau is altijd raak bij mij. Afrekenen is ook hier lastig omdat ze alleen contant of een cheque accepteren. Ik ga dus even geld uit de muur trekken in het stadje en betaal dan.