Nederland is over op zomertijd maar wij niet, want Japan doet niet aan winter/zomertijd. Dus er is nu nog maar 7 uur tijdsverschil. Overigens raakte ik laatst erg in de war toen ik in mijn agenda keek (Google calendar) want alle afspraken waren schijnbaar ver voorbij middernacht. Een concert dat op maandagochtend 03:15 begint enzo. Nou ja, vanuit Japans perspectief is dat inderdaad zo en ik hoop dat dat weer rechttrekt als we weer thuis zijn.
We gaan vanochtend (na een copieus ontbijt) naar het vredespark. Er staan hier in het vredespark, in tegenstelling tot Hiroshima, veel apert lelijke beelden, topzwaar van de symboliek. Opnieuw besluiten we het bijbehorende vredes museum links te laten liggen. In plaats daarvan gaan we naar het Nationaal museum voor geschiedenis en cultuur. Dat was eigenlijk erg leuk om door te zwerven, ook al waren alle bordjes voornamelijk in het Japans en alleen met google translate te lezen. Ik zou wel een google translate bril willen hebben, zodat ik wat meer van mijn omgeving zou begrijpen. Japan is sterk op schrift ingesteld en overal hangen voor mij onbegrijpelijke bordjes. Uit de expositie bleek wel dat Nagasaki erg trots is op zijn internationale oriëntatie en de contacten met de hele wereld. Dat was in het dichtgemetselde en zeer conservatieve Japan echt bijzonder. Dat dan juist Nagasaki verwoest is met een Amerikaanse atoombom is bijna extra zuur.
Daarna gaan we snel terug naar het hotel omdat we, met de spullen in de ondertussen aangekomen bagage, nodig een wasje moeten doen. Dat wordt een handwasje met badschuim van het hoogstnoodzakelijkste want er is maar 1 wasmachine beschikbaar in dit 13 verdiepingen tellende hotel en die is continu bezet. Met een mobiele airco op volle windkracht krijgen we de boel gelukkig droog.
In de middag lopen we langs de haven, door een parkje aan zee waar uitgebreid gepicknickt wordt en eindigen op een terrasje in de zon, lekker mensen kijken. We wilden het museum voor moderne kunst nog kansje geven, maar de aankondiging van de expositie zag er niet echt uitnodigend uit en er stond weer een waanzinnige rij, zowel voor de kassa als voor de eerste zaal.
Gisteren hadden we lekker gegeten maar volstrekt groente-loos en er kon ook niets groens bij besteld worden, dus vandaag ben ik maar eens op zoek gegaan naar een vegetarisch restaurant. We kwamen terecht bij Ramen Hiigari, waar ze een uitstekende ramen op basis van tomaat hadden, waar je extra aubergine en extra spinazie bij kon bestellen. Het was weer een mini zaakje waar we eerst tien minuten in de rij voor de deur hebben gestaan, samen met drie giechelende Japanse meiden. Als je binnen mag voer je direct je bestelling in bij de automaat bij de deur, je betaalt, en je krijgt tickets. Die tickets lever je in bij de kok, en met 10 minuten wordt het eten geserveerd. Monique had een witte blouse aan, en kreeg ook nog een extra schort tegen de spatjes. Heerlijk gegeten met uitzicht op de keuken waar vier jonge jongens ontspannen stonden te koken.
Daarna moeten we weer ingewikkeld inpakken, want onze grote bagage wordt morgenochtend alvast verstuurd naar Kyoto, terwijl wij eerst nog twee dagen naar Mount Aso gaan, en daarvoor dus voldoende spullen in het dag rugzakje moeten zien te pakken.
