Nou, we zijn alle twee gelukkig beter genoeg om weer de stad in te kunnen duiken. En daarvoor moeten we vroeg op want onze gids Lucie vertrekt al om 8 uur naar Fushimi Inari, het grote tempelcomplex met het lange pad onder duizend Tori poorten. Dat is een van de top tempels van Kyoto en zelfs zo vroeg was het er al behoorlijk druk. Maar dat is ook logisch want dat pad onder de poorten was ook wel heel mooi en bijzonder zo in de ochtendzon. Ik wordt altijd een beetje narrig van de mensen die plotseling een uitstalling van hun familie willen maken over de hele breedte van het pad om een foto te kunnen maken, en van de types die als zombies op hun telefoon lopen te staren, en van de types die proberen om alles te filmen, en van de types die luidkeels lopen te bellen, nou ja iets te veel ergernis om echt van de poorten te genieten en het pad te beleven. We nemen een zijpaadje door het mooie bos terug en laten de tori poorten de tori poorten.
Ons idee was om de tuinen rond het keizerlijk paleis te bezoeken, dus een metro ritje en stukje lopen om bij de ingang te komen. Onderweg stuitten we eerst op een bijzonder vredig plekje aan de rivier, waar een goede saxofonist aan het oefenen was onder de brug, en waar een grootmoeder haar kleinzoon lekker liet spelen in het water. Het keizerlijk paleis bleek echter vooral groot en wat steriel, en “heel veel grind” volgens Monique. We besluiten te gaan lunchen bij boulangerie Paul (dezelfde keten die je in Frankrijk ook wel tegenkomt) en daar een plan te maken voor de middag.
We gaan naar de andere kant van de stad (bus, trein, bus, lopen) om de beroemde Goiji tempel in Arashiyama te gaan bezoeken wat in een prachtig bamboebos moet staan. Dan maar weer te veel mensen want het is weer een van de top attracties. Maar onderweg naar boven wandelen we langs een mooi poortgebouw en gaan even binnen kijken. Daar blijkt de grote boeddhistische tempel Serio-ji te staan met mooie tuin, en ook nog erg rustig. We blijven daar hangen, beleven de rust van een prachtige zen tuin, en zien iets van het leven van de monniken die voor die tempel en de tuinen zorgen. Daarna gaan we wat drinken op het terrein bij wat ik een koek en zopie tentje noemde. Dat “koek en zopie” was de grootste onzin, want Monique kreeg perfecte thee en ik een wild ijsje (geschaafd ijs met groene thee siroop, matcha en rodebonen pasta, met ook maar een potje thee).
Ondertussen hadden we uitzicht op een jong en wat onzeker meisje, prachtig aangekleed in kimono, perfect haar en makeup, en haar wat oudere vrouwelijke fotograaf die maar foto’s bleef maken en het meisje probeerde gerust te stellen en er een gezellige middag samen van maakte.
We besluiten dat we voorlopig genoeg tempels bezocht hebben en vangen de reis naar huis aan (lopen, bus, bus). Vooral de laatste bus was overvol, letterlijk sardientjes in een blikje, maar ook wel eens spannend om mee te maken in een vreemd land. En wat bijzonder is in Japan is dat de reizigers in het openbaar vervoer altijd muisstil zijn, geen gepraat, muziek, niets. Je hoort wel continue de buschauffeur die elke keer dat hij optrekt of remt een waarschuwing vooraf geeft, en elke passagier die betaalt wordt kort bedankt over de intercom.
We eten in een uber hip ramen restaurant.
Dit was alweer een mooie dag in Kyoto!
