Ik hoorde dat de heup operatie van Manès goed is gegaan! Daar ben ik heel blij om. Nog even chat contact gehad vandaag maar ze had nu nog wel veel pijn, wat natuurlijk te verwachten is na een operatie.
Gisterenavond heb ik mijn tent, die donkergroen is, opgezet en snel al mijn felrode tassen binnengehaald en mezelf ook niet meer vertoond. Ik heb niet meer gekookt want te ingewikkeld, wel wat brood en fruit gegeten en biertje gedronken. Opmerkelijk goed geslapen. Nu ga ik alles inpakken binnen de tent, snel afbreken en weg.
Ik ontbijt bij een café beneden in het dorpje, waar de oude mannen al aan de wijn zijn, en anderen rustig hun krantje lezen of een beetje kletsen. De enige vrouw in het hele café staat achter de bar.
De man in het groene shirt drinkt zijn wijn door die direct uit de karaf in zijn mond te gieten, met zo’n klassiek dun straaltje. Nog nooit in het echt gezien, maar natuurlijk bekend van Asterix in Hispania 😀. Volgens mij is hij jarig want hij zit aan een lange gedekte tafel en er komen steeds meer mannen aan zijn tafel zitten en ze kloppen hem allemaal op zijn rug. Hij haalt extra gekoelde wijn en smeert geroosterde broodjes in met knoflook, doopt ze in de olijfolie en deelt ze uit, samen met sardines en worst.
Na Anglès verlaat ik het makkelijke treinspoor en voert mijn route mijn eerste berggebied in, Les Guilleries. Het gidsje van de route leert me dat ik 650 meter moet gaan stijgen over 25 km, naar het dorpje Saint Hilari. Blij dat ik dit niet gisterenavond heb geprobeerd want dat was me niet gelukt. Nu gaat het aardig. De weg is extreem rustig, af en toe een auto, motor of racefiets, maar meestal ben ik helemaal alleen en hoor alleen de vogels en de beek onderin de kloof.
Overigens lijkt de pijn in mijn handen en polsen minder te worden nu ik dagelijks fiets. Misschien dat de inspanning zorgt voor meer bloedsomloop wat gunstig uitpakt? Geen idee, maar ik ben blij en opgelucht. Ik heb wel wat spierpijn enzo, maar daar valt prima mee te leven.
Halverwege de klim moet ik even stoppen om op adem te komen en wat op te drogen. Dan is het wel heerlijk om mijn stoeltje uit te klappen en koffie te zetten. Terwijl ik daar zit komt er een andere fietser langs, we raken aan de praat, en hij is Nederlander en fietst de Andalusië route naar Valencia. Ik zet nog koffie voor hem en hij vertelt me over een andere route dwars door Spanje, de El Cid route. Mocht mijn beoogde Camino Reaal route onfietsbaar blijken dan ga ik die route als mogelijk alternatief onderzoeken.
Als ik rond 4 uur eindelijk in Espinelves aankom blijkt dat de camping buiten de zomermaanden alleen in het weekend open is (en er rommelig uitziet en naast een snelweg ligt).
Ik ben verslagen en besluit een hotelkamer in de buurt te zoeken. In Viladrau, 5 km verderop, is een hostel dat er aantrekkelijk uitziet. Op mijn laatste krachten ga ik nogmaals een berg over en kom bij het hostel aan. Het wordt gerund door twee indiase mannen die permanent aan het telefoneren zijn, maar er is een kamer inclusief ontbijt voor 55 euro, helaas zonder ramen en met douche en wc op de gang. Ik vind het allemaal best, douche en ga uitgeput op bed liggen.
Om een volgende teleurstelling te voorkomen mail ik alvast met een camping in Manresa waar ik morgen wil zijn, maar google beweert al dat ook deze camping alleen in het weekend open is. Daarnaast realiseer ik me dat het morgen 1 mei is, waarvan google beweert: Dag van de Arbeid is een nationale feestdag in heel Spanje, waarbij de meeste winkels, restaurants en bars die dag gesloten zijn. Ik betwijfel steeds meer of fiets-kamperen in Spanje wel zo’n goed idee van me was.