Vanmorgen zeer lang getwijfeld of ik hier nog een dag zou blijven of gelijk verder door ga. Maar zonder een echt besluit te nemen stond ik op een bepaald moment buiten met een opgeladen fiets en een schoon achtergelaten huisje. Is blijkbaar ook een manier van besluiten.
Ik was niet onder de indruk van zo’n mobile home. Wat een goedkope en lelijke rommel die, ook al is het gloednieuw, nu al kapot is. Het is zeker tiny, maar heeft niets aantrekkelijks. Ik moet er niet aan denken om zo’n ding voor drie weken te bespreken en dan hier terecht te komen. Maar voor nu was het een welkome uitkomst.
Bij vertrek werd ik alweer door een oude fransman aangesproken (ik trek ze aan blijkbaar) die zich zorgen maakte over het hoge water in alle rivieren en beekjes en me tientallen foto’s wou laten zien die hij van het hoge water genomen had. Hij besloot met “mais les cannards sont heureux”, de eenden zijn er blij mee, en zo is het. Ik geef hem gelijk, ik ben nog geen stroompje tegengekomen die niet buiten zijn oevers is getreden. Geeft wel aan hoe exceptioneel veel regen er in de afgelopen tijd gevallen is. De luchtvochtigheid is ook 100% volgens mij, en dat is waarom al mijn spullen zou klam worden en blijven.
Mijn route voert door een prachtig dal met een enorm oud klooster middenin. Wat een heerlijke plek om je uit de wereld terug te trekken en zelf voorzienend te worden.
Ik lunch onderaan een berg die ik daarna op moet, even moed scheppen. Ik kijk uit op een kudde slapende schapen waarvan er vier maar blijven rondlopen en elk liggend schaap uitgebreid besnuffelen. Vervelende kerels!
Het fietsen gaat eigenlijk heel goed. Geen regen weinig wind, beetje koud wel. Eerste 40 km veel lange klimmen en snelle afdalingen, goed vermoeiend maar wel mooi. Daarna volgt 20 km jaagpad langs een mooi kanaal, dat is heerlijk ontspannen fietsen. En daarmee ben ik al om 2 uur in Langres en heb nog geen zin te stoppen, zeker niet nu de zon ook nog gaat schijnen.
Ik doe in Langres wel nog even boodschappen voor morgen want gewaarschuwd door Paul Augustijn (wo 8 mei is franse dodenherdenking) en door Paul Benjaminse (komende 50 km kom je niets meer tegen). Achteraf komt Bart Elfers nog met waarschuwing dat het donderdag ook nog hemelvaartsdag is. Nou ja, nog meer eten kan ik domweg niet meer meeslepen.
Ik fiets nog een 20km door en vind prettige camping in Villegusien aan een meer. Wat ik me echter niet gerealiseerd had, ook aan een snelweg. Dat wordt slapen met oordopjes helaas.
Maar echt lekker gefietst vandaag, blij dat ik het gedaan heb!
De spalk aan de stok blijkt toch niet goed genoeg en ik doe een finale poging die wel lijkt te houden. Nadeel is dat ik hiermee ook de koppeling helemaal fixeer, dus ik moet morgen zien te reizen met stokken van 1 meter lang ipv slechts 50 cm. Dat wordt nog wat. Ik neem me voor om als dit ook niet werkt een nieuwe tent te kopen en deze tent per post naar huis te sturen.
Ik heb er achteraf spijt van dat de spalk werkte, want anders had ik hierin geslapen vannacht… wow!
Ps. Dit is wat ik maakte vanavond, uit koken met Linda.
Gnocchi met spinazie en zalm.
Verwarm een flinke scheut olijfolie. Voeg de gnocchi toe en bak deze in 10 minuten goudbruin en krokant. Haal de gnocchi uit de pan en leg het op een bord apart. Snijd ondertussen de uien in stukjes en hak de knoflook grof. Verwarm een eetlepel olie en bak hierin de uien en knoflook 3 minuten. Voeg nu in delen de spinazie toe, totdat dit geslonken is. Roer de roomkaas door de spinazie. Voeg de gnocchi toe en verwarm kort. Scheur of snijd de gerookte zalm in stukjes en verdeel over de saus. Breng op smaak met vers gemalen peper. Serveer direct.