De eerste 20 km van de dag gingen in een flits voorbij, één lange afdaling. Alle zo duur gewonnen hoogtemeters in een keer weggepiest, doodzonde. Nu zit ik in Porretta Terme een heerlijk (maar onverdiend) amandelbroodje met cappuccino te genieten en weet dat ik zo weer omhoog moet.

Ooit zijn Monique en ik op een beetje mislukte reis door Italië in Porretta Terme beland, ook toen geen camping te vinden, en hebben in een soort oud klooster gelogeerd, en verbaasden ons over het schattige flaneren van hele families in de vroege avond. De mooie boulevard is er nog steeds in Porretta en daar zit ik nu dan ook koffie te drinken. Porretta is levendig, vrolijk, mooi; dat is leuk om te zien want van die oude thermen stadjes kunnen ook zo doods zijn en alleen vergane glorie uitstralen. 

Ik hoop dat mijn vervolgroute over een rustiger weg gaat dan wat ik tot nu toe had want het was erg druk tijdens die afdaling. De ochtendspits zal ik maar denken. Maar ik verlaat de SS46 en neem de SP632, klinkt kleiner dus vast beter. Die SP632 is precies de grens tussen de streken Emilia Romagno en Toscane en die weg volg ik de rest van de dag tot Pistoia. Ik zie dat er op die hele route geen stadjes zitten dus ik doe er goed aan om hier beneden alvast iets voor de lunch te kopen.

25 km verderop, rustig omhoog fietsend, kom ik in Le Piastre, waar ik alleen nog een lange afdaling hoef om in Pistoia te komen. Dit bergdorpje wordt in tweeën gespleten door de weg met zoveel groot vrachtverkeer in beide richtingen, maar ik vind er een prettige bar waar ik maar weer cappuccino met iets lekkers koop. Ik kom nog dik thuis van al dat Italiaanse lekkers, maar het maakt het fietsen wel erg leuk.

Pistoia is druk, beetje vies, heet, en heel oud. Het is vast een regionaal centrum want als ik er door rijd stoomt er net een middelbare school leeg en zijn er opeens honderden tieners op straat, waarvan er veel op de bus staan te wachten of ze lopen in groepen nasr huis. Wel leuk eigenlijk.

Na Pistoia volgt een hele zware klim, Toscane in.  Maar het lukt me en de camping (Campeggio Barco Reale) waar ik op mikte blijkt erg prettig. Modern, groot, aardige ontvangst, ruim opgezet,  veel schaduw, voor de fietsers zijn er aparte plekjes in het bos die met auto onbereikbaar zijn, slechts 13 euro, er is een zwembad, en alles werkt. Totaal 76 km gefietst vandaag en dat was wel weer genoeg.

Tijdens het fietsen spoken er vaak allerlei gedachten door mijn kop. Om er een paar te benoemen:

– de observatie van Elffers: je bent pas echt bij de top van een klim als je opeens een zacht briesje voelt.

– van Yoga geleerd: je kunt prima observeren dat iets je pijn doet, maar daar hoef je verder niets mee te doen, pijn is geen reden voor paniek.

– van CrossFit geleerd: wat de instructeur ook aan je vraagt, dat doe je zonder klagen zo goed mogelijk. Hetzelfde met een berg, wat die berg ook van je eist, je doet het zo goed mogelijk.

– wat zal ik eens eten vanavond?

Foto’s uploaden lukt weer niet