Ik ben te groot voor Japan. In de metro slaan de handvaten in mijn gezicht en staren de kinderen verbaasd omhoog, de leenslofjes passen alleen om mijn tenen, op de wc zit ik klem en moet ik me bukkend aankleden, en ik heb al een stevige wond boven op mijn schedel. Ik ben hier echt overal te groot voor.

Vanmorgen hadden we nog een half uurtje voordat we door busje zouden worden opgehaald en liep ik nog een rondje door het dorp. Ik kwam hoog boven het dorp een tempel tegen met werkelijk prachtig houtsnijwerk van een draak, verweerd door de tijd.

Met een paar overstappen op steeds snellere treinen komen we aan in de Kiso vallei. We bezoeken een heel oud stadje Narai, wat op de oude postroute uit de Shoguntijd ligt. Die route lopen we naar het volgende dorp, maar dat plan valt helaas dubbel in het water: het regent inmiddels stevig en er is een wegomleiding die voor de meeste te hoog gegrepen is. Een 7-tal stoere groepsleden waaronder Jan durft het toch aan, de rest waaronder Monique gaan vast naar het hotel.Terwijl in het hotel een weddenschap gestart is over wanneer de wandelaars zullen aankomen kan Monique ze gelukkig volgen via live-locatie-delen door een van hen.

Net voor het eten zijn ze binnen, snel allemaal een droge Yukata aan en na het eten de botjes en spiertjes opwarmen in de onsen!