Vandaag rij ik Basel binnen!
Ik slaap echt heerlijk in die tent, op dat matje. Ik laat steeds de buitentent open om wat koelte toe te laten en slaap zonder probleem 9 of 10 uur. Heerlijk!
Ik sprak vanmorgen mijn overbuurman die in zijn eentje in een gedateerde camper kampeerde. Hij kwam aan het einde van de dag op een stadsfiets aan en mijn vermoeden was juist: hij werkt in Basel en woont gedurende die klus op een camping in Frankrijk. Hij maakte een grootste licht installatie in het natuur historisch museum in Basel, een mooie klus om als kunstenaar wat inkomen te verwerven. Leuke vent, goede keuzes.
Het pad van mijn camping naar Basel loopt helemaal langs een snel stromend kanaal, door een natuurgebied. Ik fiets door een groene tunnel en geniet.
In hartje centrum drink ik zeer sjieke koffie (met zilveren dienblad) bij het Volkshaus. Dat is blijkbaar een hotel met zeer internationale en ook goed gefortuneerde clientèle, maar ik mocht er ook op het terras buiten zitten.
De klederdracht in Basel is zeer informeel, ik zie veel mensen in korte broek en sandalen op de fiets met rugzakje, vast op weg naar werk. De kleuren zijn meestal vaal blauw of groen van vaak gewassen katoenen shirts en broeken. Kwaliteit van leven staat vooraan in Basel. Het bevalt me wel.
Hier heb ik de gelegenheid om de Declathon te bezoeken (altijd beetje eng om je fiets met alle bagage in een grote stad op straat achter te laten, maar het Volkshaus publiek hield oogje in het zeil). Ik besluit het lichtgewicht stoeltje niet te kopen want te zwaar, ik koop vers gasje, en op aandringen van mijn schoonzusje Petra koop ik electroliet tabletten om het water in mijn bidons aan te zouten. Daar moet ik nog aan wennen, ik kreeg vooral erge dorst van dat zoutere water. Maar het schijnt erg gezond te zijn bij zware inspanning in de hitte.
Na Basel is het een beetje moeizaam de stad uitkomen met zeer veel lelijke buitenwijken, industrie en vooral heel veel infrastructuur waar je als fietser doorheen moet kronkelen. Niet zo prettig als mijn route om de stad binnen te komen helaas.
De Rijn is een brede rivier die hier zijn pad tussen de bergen heeft gemaakt. Gevolg is dat het voor alle infrastructuur van een land erg makkelijk is om die dicht bij de Rijn aan te leggen. Dus vracht treinen, passagier treinen, snelwegen, locale wegen, fietspaden, dorpjes, havens, stations, fabrieken, alles. Dus het klinkt wel leuk om “de Rijn te volgen” met het idee van lekker vlak, groen en leuke kasteeltjes, maar dat valt dus enorm tegen. En ik schat dat ik doe treinen en vrachtauto’s vannacht ook zal blijven horen. Dus mij zul je niet snel de Eurovelo 15, de Rijnroute, zien fietsen. Maar nu heb ik weinig keus, ik ga die Rijn de komende dagen volgen. Misschien dat het verder weg van Basel beter wordt.
De rest van de dag is het gewoon doorfietsen. Na in totaal 72 km gefietst te hebben arriveer ik in Luttingen, bij een camping met de naam One Nights Camps, gericht op trekkers. Dat leek me wel leuk publiek. Gemiddeld genomen is het publiek erg leuk, maar dat is vooral omdat ik de enige gast ben.
