Ik besef nu pas dat hetgeen ik hier aan het doen ben een moderne vorm van pelgrimschap is. Vergelijkbaar met een pelgrimstocht naar Santiago, deelnemen aan een kruistocht naar Jeruzalem, leerling schilders die naar Florence reizen, Bach die naar Buxtehude ging, de hobbit in ban van de ring. Je zet je een onzinnig doel in je kop en neemt veel fysieke ongemakken, gevaren en onzekerheden voor lief om dat doel te bereiken. Die opoffering hoort er wel bij, gewoon met de auto, trein of vliegtuig reizen kan niet, het moet grote moeite kosten. Het doel is ook belangrijk, gewoon een maand rond fietsen telt niet mee. Bij zo’n tocht hoort ook dat je al het vertrouwde achterlaat en onderweg nieuwe inzichten opdoet. Voor de terugweg is kiezen voor snel en gemakkelijk overigens geen enkel probleem. Een niet-religieuze pelgrim, dat is wat ik nu ben.<\/p>\n\n\n\n
Mijn nacht vrij kamperen is overigens zonder incidenten verlopen, al miste ik de douche echt. Er waren wat trimmers die langskwamen maar mijn verblijf daar prima vonden. In slaap vallen koste me moeite want ik was niet op mijn gemak, maar uiteindelijk wekte de wekker me toch. Het bleek dat ik gisteren helemaal niet op het einde van een lange klim neergezegen was, maar dat ik nog een heel stuk verder moest klimmen, dus dolblij dat ik toen niet verder heb doorgezet.<\/p>\n\n\n\n
Ik zit nu, 20km verderop, lekker koffie te drinken in Orvieto. Ik kon hier eindelijk mijn afval kwijt, water halen en sjiek naar de wc. Klaar voor wat de dag gaat brengen!<\/p>\n\n\n\n
Nou, dat is nogal wat! Eerst langs een wegafzetting geglipt en een stevige Tree-valange van dichtbij gezien. 20 km verderop kom ik bij Bagnoregio en fiets op aanraden van Bart Elffers het dorpje in voor uitzicht op Civita. Dat is spectaculair! De landbrug van Civita is honderd jaar geleden ingestort en het dorp is langzamerhand verlaten. Er is nu alleen nog een wandelbrug en het dorp is aan het instorten. Ik heb het helaas niet bezocht (want ik wil verder, verder) maar dat komt nog wel eens.<\/p>\n\n\n\n
Diep in mijn apenbrein zit een trigger voor lange dunne kronkelende dingen op de grond. Die spot ik van veraf, ik MOET het scherp in de gaten houden, en ik MOET er ruim omheen. Ook als mijn rationele brein allang gezien heeft dat dit een verloren remleiding, tuinslang, kronkelige tak, of dode slang is, blijft mijn apenbrein SLANG! roepen. En dat is aangeboren gedrag, niet aangeleerd. Ach, het is wel leuk om dat bij jezelf te observeren en te merken hoe moeilijk het is om het te negeren.<\/p>\n\n\n\n
Het is vandaag weer goed heet, de weg blijft op en neer gaan, het ene uitzicht is nog mooier dan het volgende dorpje, maar om 3 uur ben ik na 75 km fietsen volledig uitgeput. Er zijn hier domweg geen campings in de wijde omtrek. De enige campground<\/em> die google voor me vind (Borge Bislaco, midden in Soriano) blijkt uit de reviews iets als een pokemon hotspot en helemaal geen camping. Ik heb nog steeds weinig zin in een b&b of hotel (mijn queste was tenslotte om naar Rome te fietsen en onderweg te kamperen) en ik tref vlak voor Soriana een boomgaard met leegstaande vakantiewoning. Hier blijf ik in ieder geval uitrusten tot het wat afkoelt. En als ik het opnieuw durf blijf ik hier stiekem slapen.<\/p>\n\n\n