Wat ik nog bedacht is dat het centrale benedictijner klooster in Cluny, en alle duizend kloosters Sîte Clunisien door heel Frankrijk (en daarbuiten?) erg lijkt op de huidige structuur van de katholieke kerk met het centraal gezag in Rome en de duizende katholieke kerken door de hele wereld. Misschien is het belangrijkste verschil dat de orde van de benedictijnen erg naar binnen gericht was, op hoe monniken zich dienen te gedragen in een klooster; de katholieke kerk is wat meer gericht op het geven van missen en het volk leren hoe het leven moet.

Ik sta vroeg op en ben (denk ik) als eerste van de camping weg  want het wordt warm vandaag en de ochtend is dan het fijnste om te fietsen. Direct na Cluny moet ik de berg op, en dat blijft zo.

Maar man, wat is het hier mooi: uitzichten, absolute stilte behalve vogels en krekels, werkelijk adembenemend. Hier gaat het om!

Onderweg bedacht ik dat ik al die keren uitsloven bij de crossfit (hoi Marloes) met zijn roeimachines en jumping air squats precies hiervoor deed, om hier met al mijn bagage omhoog te kunnen fietsen. En geen fiets-familie meer te bekennen, want je krijgt geen kind deze berg op. Hiervoor heb je echt kracht en uithoudingsvermogen nodig.

Na 26 km kom ik geheel doorweekt in Matour aan, wat een goed functionerend bergstadje is, met winkels, een café en vrolijk drinkende gasten. Ik geniet van het terras. Verder moet ik mijn schedel maar niet meer in de zonnebrand crème zetten, want dat spul liep zeer pijnlijk in mijn ogen en ik kon bijna niets meer zien.

De pest op deze bergweggetjes zijn de groepen motorfietsen die de zalige stilte zo verstoren, en de automobilisten die je inhalen zonder te zien of er een tegenligger aankomt. Eenmaal heb ik door razendsnel mijn arm uit te steken voor de auto achter me een frontale botsing met twee tegenliggende fietsers kunnen voorkomen. Ze zwaaiden allemaal fijn dankjewel naar mij, en lieten me trillend van de schrik achter.

Het heerlijke van fietsen in de bergen is dat je er zo nu en dan ook weer af mag razen. Dan kun je uitrusten, opdrogen en afkoelen, en je voelt je als een god met remmen.

Ik kom onderweg een bi1 supermarkt tegen, dat is een biologische supermarkt met goede kwaliteit en keuze. Heel wat beter dat de Point P supermarkt die ik in Charlieu ga tegenkomen. Ik doe mijn boodschappen bij de bi1, die ik dan natuurlijk wel moet zien mee te nemen voor de laatse etape van 20 km. Lukt!

Rond half drie heb ik 68 km gefietst, is het snoeiheet, kom ik aan in Charlieu, en ben ik volstrekt uitgefietst. Tijd om uit te rusten in de schaduw!

Dit was mijn eerste dag fietsen in de bergen. Het lukte me wel vandaag, maar ik kick er niet op zoals andere fietsers dat wel doen (Bart Elfers bijvoorbeeld). Ik heb wel genoten van de prachtige uitzichten en de rust, maar ik heb domweg te weinig kracht en uithoudingsvermogen om dit moeiteloos te doen. Ik ben benieuwd hoe het morgen gaat!