Vandaag moet ik mijn eerste echte pas over en ik vind het spannend. Eerst 30 km redelijk horizontaal, dan moet ik van 330 meter naar 950 meter stijgen, dus 600 meter omhoog over een afstand van 10 km. Wordt vast heftig. Daarna er weer helemaal af, dus welbeschouwd een redelijk onzinnige exercitie zegt de Nederlander in mij. Maar ja, in feite is de hele tocht een beetje onzinnig, dus daar schiet je niets mee op. Gewoon maar doen en kijken of het lukt.

Overigens beschrijft Benjaminse twee route varianten om naar Barcelona te komen. De oostelijke route variant volgt het Rhonedal tot bijna de zee en gaat dan pas naar het westen. Die route is veel platter dan de westelijke variant waar ik voor gekozen heb en die het Masif Central doorkruist. Ik heb die route door het Rhonedal twee jaar geleden gereden, toen ik naar de middellandse zee fietste, en ik vond hem niet erg mooi en wel erg saai. Ik wil maar zeggen: ik heb deze Col de Croix de Trevingt geheel aan mezelf te danken. Zeker niet saai, avontuur, bla bla bla.

Die eerste 30 km om bij de voet van de berg te komen zijn al zwaar, want het is drukkend warm weer, en ik kom pas om half twaalf in Renaison aan en ben al aardig doorweekt.  Er blijkt daar geen café te zijn, maar ik kan mezelf ook redden en zet koffie op een picnicbankje onderaan de klim, om eerst nog even bij te komen. Lunchen doe ik hopelijk boven.

IK HEB HET GEHAALD!

Maar wat ik wel een deceptie vond is dat er bovenaan de col geen bordje stond met “gefeliciteerd, u bent nu bij Croix de Trevingt, op xxx meter” helemaal niets, alleen een groepje morsige wandelaars die ook wat teleurgesteld keken. Nou ja, mijn route app registreerde 970 meter, en dat is voor mij ongelooflijk hoog. Een flatgebouw van 300 verdiepingen, helemaal op eigen kracht omhoog gekomen, met al die bagage ook nog.

Wat ook wel leuk is, is dat de racefietsers je plotseling wel groeten op dit soort weggetjes. Ik hoorde er twee zelfs onderling zeggen “il a courage“, nou, dan kan mijn dag niet meer stuk!

Na mijn lange klim volgt een razendsnelle afdaling, en ik ga nog 20 km door voor camping in Noirétable, met onderweg weer wat klimmetjes. Vlak voordat ik er ben breekt er een enorme bui los en raak ik binnen no-time geheel doorweekt. Ook fiets ik hier op een provinciale weg waar de auto’s hard rijden en even slecht zicht hebben als ik. Ik doe regenjas aan, zet mijn achterlicht op knipperen en druk door.

Ontvangst op camping is hartelijk, er is een super de luxe sanitair en een slecht-weer ruimte  waar ik graag even op een stoel aan een tafel zit.

Al met al een veelbewogen dag, eerst lang stuk in drukkende hitte, toen de heftige klim naar de col, omlaag suizen, geheel doorweekt geraakt, en nu bijkomen.