Nou, ik ben er gebleven en ik heb dus het terras van het ongebruikte vakantiehutje gekraakt en daar mijn tentje opgezet. Ik bleek alleen niet de enige clandestiene gebruiker te zijn; terwijl ik zat af te wassen hoorde ik rare geluiden en er bleek een hele everzwijn familie in de boomgaard aan het wroeten te zijn! Een ouderpaar en vier schattige gestreepte biggetjes. Maar toen ze me door kregen gingen ze er gelukkig in grote stofwolken vandoor, alhoewel het mannetje (de beer?) wat achterbleef en me eerst nog lang en vuil aankeek.

Als je zo lang alleen reist dan ga je steeds meer in jezelf praten, of beter: tegen jezelf praten. Meestal is het wat streng “niks aan de hand, rechtopzitten, lange slagen, ooit ben je boven” of “wel blijven opletten, hè” bij een schakel fout. Soms feliciteer ik mezelf ook “hé, je hebt een plekje gevonden, gewassen, gekookt, afgewassen, allemaal heel goed!”. En alles wat ik in dit blogje schrijf is natuurlijk ook in mezelf praten. Ik hoop wel dat ik het weer afleer als ik thuis ben, anders wordt Monique gek van me. Het alleen reizen en dan ook nog ergens illegaal kamperen maakt het ook eenzamer omdat je dan helemaal niemand meer spreekt. Dan is het erg gezellig om Monique even te bellen of appjes te uit te wisselen. Daar is het blogje natuurlijk ook voor, om mijn avonturen met jullie te kunnen delen en zo mijn eenzaamheid wat te bestrijden. 

Er staan in deze streek ten noorden van Rome enorm veel boomgaarden vol met hazelaars, vast ruim voldoende om de jaar consumptie aan Nutella te kunnen voldoen. Er rijden over de kleine weggetjes ook veel grote vrachtwagen combinaties, vast om al die hazelnoten af te voeren. De mono cultuur heeft wel tot gevolg dat er veel gespoten moet worden om ziektes te voorkomen, want ik zie ook veel kleine trekkers rijden met een grote verstuiver erachter. Een van de boeren op zo’n trekker had dezelfde vage lach en vreemde blik in zijn ogen als ik ooit zag bij een jongen van rent-o-kill die bij ons de houtworm kwam bestrijden op zolder. Het is vast geen gezond spul waarmee er gespoten word.

Vandaag hoop ik in de buitenwijken van Rome te komen! Er zijn campings op 70 km en op 90 km fietsen. Als ik die van 90 km haal is dat gelijk een mooie uitvalsbasis voor bezoekjes aan Rome stad. Met die camping dichterbij zal ik nog een keer moeten verhuizen (maar kan ik wel een selfie bij de Sint Pieter maken mét alle bagage aan de fiets). Ik kijk wel hoe ver ik kom want het is alweer een warme dag en er zijn onderweg nog oneindig veel bergjes op en af te gaan.

Voor het eerst deze reis zet ik vandaag maar eens muziek op, om mezelf wat op te peppen voor deze laatste loodjes.  Eerst Die Zauberflote van Mozart, waarvan ik vermoed dat hij het schreef met dit landschap in zijn gedachten. Mirjam de Nijs vertelde ooit dat ze zo’n top ervaring had met een beeld hakken in de marmergroeve van Carrara met daarbij De Koningin van de Nacht op haar oren. Daarna toch ook maar de Petit Messe Solenelle van Rossini, die me twee jaar geleden zo heerlijk de Pyreneeën over heeft gejaagd. Maar vandaag werkt de magie niet en ik knal hem verveeld weer uit.

Nou, de camping waarvan ik dacht dat ie op 70 km afstand zou liggen, Happy Village Rome, bleek in het echt op 89 km afstand te liggen en is uitstekend. Geweldige douche, er is een zwembad, er is een restaurant (eten kopen is me helaas niet gelukt) en ik heb plekje in de schaduw waar ik zomaar mag zijn! Ik begin langzaam te realiseren dat ik bij elke camping in Italië mijn tentje op steenslag of grind heb moeten neerzetten. Op gras staan is soms prima mogelijk maar is dan niet toegestaan. Ik begrijp de reden daarvan niet.

Morgen nog 25 km om in Rome centrum aan te komen. Dat lukt me wel!

foto’s moet ik nog van camera halen, maar ik heb de foto’s van gisteren wel al kunnen posten. Bekijk die nog even! 🙂