Gisterenavond, terwijl ik zat te koken, hoorde ik roepen. Het was een fietser die de camping op wilde terwijl de receptie al dicht was en de hekken gesloten. Ik heb hem met mijn badge binnengelaten. Het was een fransman van mijn leeftijd, klein ventje, kromne beentjes, goed gevulde fiets. Hij moest ook nog iets te eten zoeken dus ik heb hem mijn badge meegeven om nogmaals door die stomne hekken te komen. We hebben dezelfde tent, hij kwam me laten zien dat hij een zoveel fijner stoeltje had ontdekt dan dat ding van Declathon dat ik gebruikte, een helinox ground chair natuurlijk. Ik kreeg zijn adres vanmorgen, om te komen logeren als ik via Dieppe terug fiets (en hij al terug is uit Spanje).

De rivier (de Mayenne) waar ik steeds langs fiets is gekanaliseerd met dammen die ervoor zorgen dat er genoeg water in elk stuk blijft staan. Op elke dam staat een enorm pakhuis. Ik vermoed dat er vroeger vrachtschepen op en neer voeren tussen de dammen, en dat bij een dam de hele vracht werd overgeheveld naar een vrachtschip aan de andere kant van de dam. Dat was blijkbaar een gouden business voor de eigenaars van het kanaal want er staan her en der enorme landhuizen die trots over de rivier uitkijken. Nu vaart er helemaal niets meer op deze rivier, waarschijnlijk juist vanwege die dammen. Je kunt maar een paar kilometer varen voordat je op een dam stuit. Er zijn namelijk geen sluizen bij de dammen gebouwd, waarmee je een heel schip langs de dam kunt krijgen. Tja, toch een beetje kortzichtig, die keus voor de pakhuizen en het overtakelen van de vracht.

Overigens valt het me ook op dat de vijf landhuizen boven de rivier erg op elkaar leken en allemaal wat saai en lelijk zijn. Zou het zo zijn dat de oorspronkelijke investeerders van het kanaal zoveel geld bjnnenkregen dat ze besloten hebben om voor elk een landhuis te bouwen en dat ze daarvoor helaas dezelfde architect als van de sluizen en pakhuizen hadden gevraagd? Monique haat deze gewoonte van mij om verklarende verhalen te verzinnen, maar ik vermaak me er wel mee, zo onderweg langs het Chemin de Halage.

Ik kom enigzins uitgeput en oververhit in Angers aan. Angers heeft een zeer solide en lelijke burcht; het is ook een drukke studentenstad, ik heb moeite om de supermarkt te vinden, de eerste camping (Municipal) blijkt niet meer te bestaan want uitgebrand. Nog even doorzetten en gelukkig doet de tweede camping van Angers het nog wel al is die wel erg tuttig (ze noemen zichzelf Slow Village, ze serveren Raw Pizza en in de wc hangen leuke zelfgemaakte houten knopjes)

ik ga vanavond maar eens een vissoep maken, met daarbij in olie en zout gebakken broodjes! Maar eerst het terras dat uitkijkt over de Loire maar eens uitproberen.