Mijn geplande bezoek aan de St Pieter basiliek kon niet doorgaan omdat de paus de kerk zelf nodig bleek te hebben. Ik stond om 7 uur al in de rij met duizenden andere mensen, maar die kwamen voor het bijwonen van de audientie en de basiliek zou pas om 1 uur open gaan voor publiek. En ik had net Petra beloofd om een kaarsje op te steken in de maria kapel.

Toen ben ik maar het Forum Romanum gaan bekijken, wat natuurlijk ook een wereld ervaring is. Op aanraden van Monique ben ik op zoek gegaan naar de Friese kerk in Rome, blijkt naast het Vaticaan te staan en was helemaal uitgestorven.  Daar gelukkig toch nog een kaarsje aangestoken. Daarna terug naar de camping om tent en bagage op te halen, helaas weer via een dwaalroute. Die camping is praktisch onbereikbaar.

Weer terug naar Rome voor het Roma Termini station, waar ik de trein neem naar Terontola Cortona, een stad dichtbij Lago Trassimeno. Ik ben wel blij om het drukke Rome te verlaten. Er naartoe fietsen was leuk, maar de stad zelf is leuker met zijn tweeën en met verblijf in de stad.

Met de fiets in de trein is een uitdaging. Het perron is een meter lager dan de vloer van de trein, wat best heftig is met zo’n zwaar bepakte fiets. En bij de overstap in Orte bleek een lift te ontbreken en moest ik die bepakte fiets de trap af en de trap op zeulen. Ik was blij met de regelmatige krachttraining van CrossFit, anders was dat me nooit gelukt. Het verticale hangrek i  de trein voor de fiets is echt een uitvinding! Het is me niet gelukt om ook nog een fiets supplement voor de trein aan te schaffen; ik hoop dat de conducteur dat voor me op kan lossen of dat zoiets hier niet nodig is. Met deze treinreis van 3 uur bespaar ik mezelf een fietstocht van meer dan 3 dagen waarop helaas weer geen campings te vinden zouden zijn. Prima keuze!

Het was smorend heet in de trein en het eerste wat ik doe als ik in Terontola Cortala uitstap is anderhalve liter koud water en een ijsje kopen. Dat helpt! Wat me na Rome (met al die snelle motorscooters, mannen strak in het pak, dames goed gekleed, mooie zonnebrillen, altijd opstopping) opvalt als ik uit de trein kom: rust, terrasje gevuld, drie geitende oude mannen op een bankje, ook ijsje etend. Een andere wereld, een wereld die mij meer aanstaat.

Ik moet nog half uurtje fietsen naar mijn camping aan Lago Trassimeno over grindpadjes. Opeens steekt er alweer zo’n zwart everzwijn over. Ik stop, neem foto, hij ziet me, en dan komt ie hard knorrend in mijn richting rennen. Ik weet niet wat ik moet doen, maar schreeuw woedend dat ie op moet lazeren. Dat begrijpt ie gelukkig! Ik schrok echt even.

De camping is wat verlopen, maar prima. Hier kan ik wel drie dagen stuk slaan. Geen stoffige kleine plaatsje meer, wel veel muggen. Maar volgens de buren steken ze niet… het schijnt dat het goed zwemmen is in het meer, en ik kan er vast wel een keer omheen fietsen.