Als ik terugkijk op dit tripje dan is het met gemengde gevoelens. Spanje was mooi en spannend fietsen en ik had perfect weer. De eerste dag fietsen was er stroomuitval en had ik niets te eten, wel leuk opgevangen samen met Marina. De tweede dag kon ik absoluut geen camping vinden en heb me als een bang konijn verscholen in de berm en alweer niet behoorlijk gegeten. De derde dag heb ik ongewild in een hostel geslapen maar wel lekkere hamburger gegeten en Spaans voetbal meegemaakt. De vierde dag ging goed maar ik kwam zo gesloopt aan dat ik voor de vijfde dag een rustdag nam, ook om mijn plannen te herzien. De zesde dag belande ik in een ziekenhuis en moest de tocht afbreken. Nou ja, avontuur genoeg! En daar ging het ook om. Terugdenkend besef ik ook dat mijn hart me al langer tegen werkte, het wou niet echt en ik had echt moeite om de bergen over te komen. Dat maakte het fietsen zwaar. Kortom, gemengde gevoelens. Maar nu ik de keuze eenmaal gemaakt heb vind ik het ook wel fijn om weer naar huis te gaan.
Ik heb vanmorgen al zeker al drie mannen uit hun hotelkamer zien stappen samen met hun fiets. En ik dus ook al. Raar hotel! Maar dat waren allemaal snelle racefietsers zonder bagage, die denk ik dagrlijks een grote afstand doen met alleen hun fiets, rugzakje en een goede creditcard. Net als Carien die in vijf dagen van Den Haag naar Montbrison fietste.
Ik reis in anderhalf uur met 27 stops per metro naar Barcelona en kan vlak bij het centraal station uitstappen.
Bij Barcelona Sants gaat het mis met kaartje kopen, maar uiteindelijk lukt het, maar ik heb mijn aansluiting daardoor gemist. Daarna ging ik, per ongeluk, in de rij voor de hoge snelheid trein staan, moest mijn bagage laten röntgen scannen, en ik moest mijn twee flesjes gas inleveren, want die mochten niet mee op de trein. Bleek ik verkeerd te zijn, ik kom letterlijk vijf minuten later terug bij de röntgen scanner, maar mijn gas kreeg ik niet terug. Pure machtswellust van gefrustreerde ambtenaren. Het zou me vanmiddag al de grootse moeite kosten om iets te eten te kopen (want zondag), maar een flesje gas vinden lijkt me ongeveer onmogelijk. De consequentie is dat ik niet kan koken vanavond en geen thee zetten morgen. Ik ben echt woedend. Blij dat ik hier weg ga! Ik denk dat ik maar even wat moet eten.
De treinreis van Barcelona naar Figueres duurde lang en had volgens mij alweer iets van 27 tussenstops. In Figueres was geen taxi te vinden en ik had enorme zin om even een stukje te fietsen. Dus ik liet Google een route uitzetten en ben die gevolgd naar Capmany. Op de laatse 20 minuten leide Google me via de vertrouwde PiriNexus route die ik weekje eerder in tegengestelde richting volgde.
In Capmany bij de camping dreigde het de hele middag en avond te gaan regenen en ik had nog steeds geen gas en geen eten, en ik had volstrekt geen zin om in de regen in mijn tentje te gaan zitten mokken. Dus ik heb mijn fiets en al mijn tassen achterin de auto gemikt, nog even boodschappen gedaan bij een vreselijke grens supermarkt, en ik ben in 4 uur naar Montbrison gereden. Ik vond een prettig huis waar ik ongeveer direct kon koken en eten en vanavond zal ik mijn slaapzak op een van de bedden leggen. Morgen verder!