Vanmorgen alles ingepakt, ontbijten, en weer op pad. De route begon met stevige workout van steeds 10 minuten omhoog worstelen en dan in 1 minuut omlaag blazen, en weer, en weer, etc. Toen een geweldige afdaling naar Igualada. Daar bij grote supermarkt een verse powerbank en lekkers voor de lunch gekocht. Na Igualada kwam een langdurige klim het dal weer uit. Na een uurtje klimmen was ik helemaal op en ging in schaduw bijkomen en wat drinken.
Daar viel me op dat mijn hartslag wel erg onregelmatig was en dat ik me ook net te afgemat voelde. Mijn grote zus Manès gebeld om advies. Uiteindelijk advies was om dit niet te negeren maar te laten onderzoeken bij een ziekenhuis. Na enig twijfelen was ik het daar wel mee eens, en ik kon, berg af gelukkig, weer terug naar Igualada. Het was druk bij de eerste hulp, veel voetbal blessures aan de shirts en de verbeten koppen te zien. Na eerste onderzoek mocht ik niet weg, maar werd voor de middag opgenomen voor verdere onderzoek door een cardioloog (Luis Guillermo Casanova Morote, nou jij weer!) Ik kreeg zuurstof vanwege tekort en bèta blokker om hartslag omlaag te krijgen. In de korte tijd hier onderga ik de volgende onderzoeken: ECG, saturatie, echo hart, bloedwaarden, thorax foto. De conclusie van de cardioloog was dat er niet iets vreselijks maar wel serieus te nemen mis is met mijn hart. Mijn hart klopte te snel en onregelmatig waardoor minder efficiënt. Ik mag het niet meer maximaal belasten en moet naar huis voor een vervolg onderzoek door cardioloog in nederland. Met de juiste medicatie komt het helemaal goed beloofde de cardioloog me, maar die moet wel ingeregeld worden. Ikzelf denk dat ik er al langer last van had en daardoor steeds wat klimkracht tekort kwam.
Kortom, deze fietstocht is helaas opeens voorbij. Ik ga terug naar huis, zoveel mogelijk met trein en taxi.
Ik heb er wel enorm de schurft over in, ik had zo’n zin in deze spannende tocht door Spanje en het ging ondanks de tegenslagen zo lekker, en dan nu zomaar moeten stoppen, en ook nog een voorland van onderzoeken, regelmatige afspraken bij het ziekenhuis, belemmerende medicatie en voorzichtig moeten zijn. Bah!
Rond 6 uur werd ik eindelijk ontslagen uit het ziekenhuis, Monique had ondertussen een hotel voor me gevonden, ben daar heengefietst (ik had gelijk al last van die bèta blokkers), en morgen ga ik met de metro naar Barcelona, en dan met de trein naar Figueres.
En nou ga ik die lekkere lunch eindelijk maar eens opeten! Met een vers getapt biertje!