Dit is echt zoals ik het gedroomd had, fietsen en kamperen. Ik ontbijt in het gras in de ochtendzon, het wordt de hele dag zonnig met fijne temperaturen, en om het af te maken: noordenwind kracht 4 in de rug.
De route vandaag loopt vooral langs kanalen, dus wat recht en saaier, dus ik breng een vers luisterboek in stelling: Anna van Annejet van der Zijl, een biografie van Annie MG Smidt. Wat de route vandaag ook bijzonder maakt is dat er een camping op 60 km afstand ligt en daarna de volgende pas na 50 km extra. Ik ga geen 110 km fietsen, dus ik beperk het tot 60 vandaag. Vanmiddag in de zon zitten!
Het eerste deel van mijn tocht had ik steeds, als ik langs een rivier of kanaal fietste, dat ik de stroom tegen had, of de sluizen gingen van laag naar hoog. Ik fietste stroomopwaarts. Dat is sinds Langres omgekeerd! Nu stroomt het water juist met me mee en gaan de sluizen van hoog naar laag. Ik ben volgens mij de scheiding der water gepasseerd: tot gisteren stroomde al het water naar de Noordzee, nu stroomt alles naar de middellandse zee en hoef ik dus alleen nog stroomafwaarts te fietsen. Is een mooie gedachte, toch?
Ik heb dit jaar voor het eerst een mini camara van Sony mee om foto’s te nemen. Vroeger deed ik dat met mijn smartphone. Echter, die zit altijd in een waterdichte hoes op mijn stuur en die gebruik ik voor de route. Voordat ik die telefoon uit zijn hoesje had, de route app gepauzeerd en de camera app geopend was het foto moment vaak al lang vervlogen. Nu kan ik die camera pakken uit de stuurtas en gelijk klikken. Verder heeft ie een hele behoorlijke optische zoom, wat mijn smartphone ontbeert. Is veel fijner zo.
Ik ben vanmorgen sloom opgestaan, lang ontbeten, en was pas laat op pad. Lekker rustig gefietst en ik zit om 1 uur te lunchen met pas 40 km op de teller. Dus vanmiddag bij de tent in de zon zitten doe ik maar onderweg, want zo kom ik pas tegen drieën, vieren aan in Pontalier. Niks mis mee.
Onderweg zag ik nog even een life-changing-event voor een jonge zwarte kat. Bij een sluisje zag ik iets uit het water klauteren op een metalen rand. Het was een jonge kat die blijkbaar in het water gevallen was. Hij gleed bijna weer van de metalen balk af, maar wist zich toch nog te redden. Toen ging ie in galop terug naar het huis waar hij thuis hoorde. Die gaat nooit meer te dicht bij het water! Helaas geen foto.
Toch krijg ik het weer op mijn heupen voor het laatste stuk want het betrekt weer, spettert zelfs even, en ik wil zo snel mogelijk in Pontalier zijn. Zo haal ik diverse groepjes fietsers in. Vlak voor Pontalier komt mijn kanaal uit bij de Saone, die hier al een brede rivier is. Bij mijn tocht naar de middellandse zee heb ik ook lang langs de Saone gefietst en ik ben benieuwd of ik hier ook al eerder was. Morgen kruis ik die route in ieder geval want dan fiets ik door Beaune, waar ik toen een rustdag hield.
