Ik deel mijn kampeerplaats met twee Duitse meiden van een jaar of 25, 30 die ook met fiets en tent een tocht door Europa maken. Ze kwamen laat aan en zouden anders weggestuurd zijn. Helaas hebben ze matjes die waanzinnig kraken bij de minste beweging en hun tent staat erg dichtbij de mijne. Ik hoop dat ik niet te erg snurk. Ze zijn aardig en genieten van het in de natuur zijn, fietsen, Frankrijk, kamperen. Ze beschouwen deze tocht als “een laatste kans”. Waarom wil ik nog navragen, wsl vrezen ze het werkende leven.
Ik fiets vandaag naar het dorpje Tuchan, dat ligt aan de voet van de Pyreneeën en zal mijn laatste franse camping zijn. Daarna begint een forse klim en de afdaling aan de Spaanse kant! Na de ervaringen van gisteren met afwezige en volle campings heb ik even gebeld of ik welkom zou zijn en dat was geen probleem. Maar gedurende de middag zijn ze afwezig om boodschappen te doen voor het restaurant en moet ik zelf maar een plekje uitzoeken. Dat doe ik altijd graag en ik heb gelijk maar gereserveerd voor het restaurant. Ik raak mijn inspiratie voor eenpans kampeer maaltijden een beetje kwijt en begin teveel in herhalingen te vallen naar mijn zin.
Mijn ervaring is dat franse chauffeurs vooral in de ochtend het vervelendste zijn. Snel geïrriteerd, inhalen waar het te krap is, toeteren om je een beetje schrik aan te jagen, als een treintje achter de voorganger meeduiken, dat soort dingen. Zo na half elf worden ze veel gezeggelijker en geven fietsers meer ruimte. Het zal de ochtendstress wel wezen
Het dorpje waar ik nu koffie zit te drinken is nogal slaperig en ontspannen. Er staan al vijf minuten vier mensen midden op straat te praten en iedereen rijdt er rustig omheen. Sowieso wordt er veel op straat gesproken door mensen die elkaar tegenkomen, leuk dorp! Het valt me ook op dat er bij de bakker zowel Frans als een soort Spaans (Catelaans?) gesproken wordt. Ik nader de grens.
Het weer is bijzonder: de zon is warm maar de wind is koud. Als de zon achter een wolk gaat wordt het direct koud en als de wind even ligt dan wordt het gelijk warm. Soms heb je het zelfs tegelijk warm en koud, wat een verwarrende ervaring is. Ach, gewoon stug doorfietsen en negeren. Maar ik schat dat ik me morgen iets warmer zal moeten kleden, zo in de bergen.
Ik merk dat de racefietsers weer beginnen te groeten, die weten wat ik tegemoet ga blijkbaar. Verder wordt het landschap steeds iets ruiger en mooier, en rijd ik al door een ware Gorge, inclusief korte tunnel. Maar het is nu nog niet steil ofzo, gewoon lekker fietsen.
