Shit, ik ontdek dat ik mijn powerbank, kabel en charger in de wc van de camping op de Po vlakte vergeten ben! Dat zou 80 km terugfietsen zijn om hem op te halen…. ga ik niet doen. En ik kan heel slecht zonder powerbank omdat ik mijn telefoon en tandenborstel elke dag moet opladen, dus ik moet er zo snel mogelijk vervanging voor kopen. Nou ja, zo gaat dat blijkbaar bij mij. Ik heb de camping gemaild en ze gaan het spulletje naar Asperen sturen. Verder is er hier in Modena op 7 minuten fietsen van de camping een Declathon die om 9 uur opengaat. Dan maar niet in de heerlijke ochtendkoelte fietsen vandaag.
Overigens is de gemeente camping van Modena erg fijn. Ruim, schaduw, schoon, aardige ontvangst, zwembad, barretje, rustig publiek, Declathon om de hoek. Allemaal goed. Alleen de snelweg vlakbij geeft herrie. Dus goed dat ik hier heen gegaan ben. En ik kwam Nicolas opnieuw tegen, een Duitse bikepacker die ook op weg is richting Rome, en die ik op de vorige camping en deze uitgebreid spreek over alles wat met fietsen en kamperen te maken heeft. Leuke gast wel (hij had mijn powerbank nog zien hangen op de wc en gedacht: dat is een fijne powerbank, van wie zou die zijn?) maar hij was net niet doortastend genoeg 🙂
Ik besteed de eerste uren van de dag in de industrie gebieden van Modena, op jacht naar powerbank, kabel en charger. En daarna doe ik ook nog wat boodschappen zodat ik dat niet onderweg hoef te doen. Ik bezoek Declathon, Mediamarkt en LIDL, allemaal winkels die er in alle landen exact hetzelfde uitzien. Vreselijk, ik zou ze liever mijden. De powerbank die ik uiteindelijk koop is leuk roze (die wilde echt niemand), heeft de helft van de capaciteit van mijn oude powerbank maar is wel even zwaar en groot. Ach ja, ik ga me ermee redden.
Mijn tocht vandaag was dus eerst ronddolen door Modena, daarna volgde iets van 30 km oude treinbanen om de vlakte echt achter me te laten, en iets voorbij Vignola ging ik echt de bergen in, en gelijk stevig stijgen. Vanaf dat moment veranderende alles, stukken omhoog als een slak in het lichtste verzet, stukken omlaag vliegen voorbij. Daar ben ik de hele middag mee zoet om uiteindelijk pas om 6 uur de eerste camping te treffen. Ik kom best wel uitgeput aan, maar ben ook echt trots dat ik het gehaald heb vandaag. Mijn hartslag bleef bij zware stijgingen mooi rond de 150 bpm hangen, wat perfect is. Dit was vsn de hele tocht tot nu toe de zwaarste dag. Ik starte in Vignola op 120 meter hoogte en ben gestegen tot max 880 meter. Maar ik ben dolblij dat ik nu op een fijne camping in de schaduw zit en zo wat lekkere pasta ga maken met tomaatjes en cannellini bonen.
Het is prachtig om weer in de bergen te fietsen, de uitdaging, de vergezichten, de dorpjes, allemaal fijn. Ik hoop dat het me morgen even goed afgaat, want er komen nog honderden kilometers door de bergen. En ik hoor van iedereen dat het in Toscane allemaal nog steiler gaat worden. Gaan we meemaken.
