En dit is zoals kamperen bedoeld is. Wakker geworden om 7 uur van beierende kerkklokken ver weg. De ochtendzon staat al op de tent. Douchen en scheren, dan ontbijten met vers brood, thee, koffie, lekker beleg. Picknickje maken. Ik zit in een groene oase, in de zon en hoor alleen de vogels. Paradijs. Kom vooral een keer naar deze camping bij Chatel-sur-Moselle.

En dan weer op weg. Eerst 4 km keihard omlaag naar het kanaal, en dan langs Epinal, het Lac de Bouzy en verder. Er zitten helaas geen café’s langs het kanaal. Gelukkig is mijn eigen voorraad energiereepjes nog niet op, dus ik kan me daarmee ook wel redden. Paul Augustijn appt me net, en laat me exact dezelfde foto’s zien die hij een paar jaar geleden op dezelfde tocht maakte. Ik ben dus absoluut niet origineel, maar vind het toch leuk om dit avontuur nu een keer zelf mee te maken.

Onderweg zie ik in het kanaal een beest zwemmen zo groot als een dikke bruine rat, maar hij is gestreept en heeft een opvallend dikke staart. Een bever? Helaas geen foto. Verderop zie ik waarom er zoveel vissers langs het kanaa zitten, er komt namelijk een vis van wel een halve meter even boven water om hapje lucht of insect te nemen. Zojuist passeerde ik de waterscheidslijn tussen de noordzee en de middellandse zee, dus ik verwacht nu freewheelend naar de middellandse zee te kunnen afdalen.

Ik lunch op het oude erf van sluiswachter huisje nr 19. De zon is eindelijk weer gaan schijnen en ik zit heerlijk in de schaduw. Fietsen en kamperen is toch wel veel leuker als het niet regent.

Op de camping sprak ik een mevrouw die alleen fietsen langs het kanaal eng vond, die electrische ondersteuning op haar fiets moest omdat ze het al benauwd kreeg van het idee om de berg niet op te komen, die geen luifel aan haar caravan wilde omdat die er toch maar af kunnen waaien, die een wc en douche in de caravan wilde want je weet niet waar je nog eens terecht komt, en bij de middellandse zee was ze bang voor een hittegolf. Tja, je kunt alle risico’s vermijden maar dan kan er zo weinig overblijven. Ik heb daar geen last van. Ik ben een aartsoptimist en niet snel bang. Bevalt me best.

Bij Fontenoy verlaat mijn route het kanaal en gaat de komende 40 km over witte weggetjes naar Port-sur-Saone waar ik wil overnachten. Bij de heuvels omhoog voel ik weer hoe ongelooflijk zwaar mijn fiets, bagage plus ikzelf zijn. Het is beestachtig zwaar fietsen en ik loop helemaal leeg. De dorpjes waar ik door kom zijn uitgestorven jammer genoeg, anders had ik nog wel een kans op een fraise a l’eau bijvoorbeeld.

Ik haal Port-sur-Saone op mijn tandvlees, 105 km gefietst. Vooral de laaste 40 waren zwaar. Thee en koekjes helpen.

Het stadje Port-sur-Saone is vervallen. De hoofdstraat waar bijna alle winkels opgeheven zijn, junkies op straat, leegstaande huizen, nogal ellendig. Hetzelfde verval zag ik ook in de dorpjes waar ik vandaag doorheen fietste. Het doet me op een bepaalde manier herinneren aan wat Jacob van Lennep schreef over Asperen op zijn voetreis door de Nederlandse provincies in 1823.

Jacob van Lennep, 18 augustus 1823

Asperen ziet er elendig vervallen uit. Men weet dat deze plaats even als Leerdam en Heukelom, (met welke zij in een driehoek ligt) in vroeger tijd tot gene provintie behoorde maar op zich zelve eene soevereiniteit uitmaakte, en vele voorrechten had en van be­lastingen vrij was. Toen waren die plaatsen door misdadigers, bankroetiers, schuldenaars enz. drok bewoond vele menschen gingen er ook om het goedkoop leven heen, dat echter tegenviel; want Leerdam was dienstijds een klein Spa, waar geweldig hoog gespeeld en menig een naakt uitgeschud teruggezonden werd. Ook thands nu dit alles ophield woonen nog vele rijke boeren in Asperen, welke zich vooral met het fokken van paarden ophouden. Zeer dikwijls komt er de inspecteur Hofman inspectie houden, en de paarden welke hij goedkeurt, zijn verkocht. Ook komen er tot uit Parijs hier paarde­koopers. – Met dat al wordt aan de stad niets gedaan: de huizen vallen in; poorten en wallen zijn geslecht en de boeren koopen liever een goed stuk lands dan iets aan hunne wooningen te willen doen.