Het is theaterfestival in Avignon. De stad is zwaar voorzien van posters van alle voorstellingen, door de stad trekken verschillende groepen om aandacht te vragen voor hun uitvoering en op de camping zijn een paar tentenkampjes van groepen die gedurende het festival samen kamperen. Het zijn leuke jonge mensen die ’s nachts nog wel lang blijven praten maar niet vervelend.
De afstand van Avignon naar de kust is 110 km, dat zou ik eventueel kunnen halen maar dan dan sta ik daar uitgeput met volle bepakking aan het strand. Lijkt me niks. Ik ga iets van 20 km voor de kust, midden in de Camarque, een camping voor 2 dagen nemen. Dan kan ik de finale van deze tocht zonder bagage rijden, een dagje strand, en weer terug naar de camping. Dat is het idee tenminste.
Het is overigens gestoord weer. Noorden wind kracht 5, zeer warm, zeer zonnig, heel droog. Perfecte recept voor bosbranden ben ik bang. Ik moet bij het fietsen extreem veel drinken. De komende dagen wordt de windkracht wat minder maar wordt het nog warmer. De nachten zijn ook warm en ik slaap nu met de buitentent open om wat frisse lucht binnen te krijgen. Slaapzak is volstrekt overbodig. Ik hoop dat die harde aflandige wind het zwemmen in zee niet te gevaarlijk maakt. Gaan we meemaken.
Ben ik gestrand met de finish in zicht? Mijn linkerknie geeft het op. Ik heb een geïrriteerde peesschede of peesaanhechting aan de buitenkant van mijn linkerknie. Doet permanent pijn en elke trap op de pedalen doet extra pijn. Uit ervaring weet ik dat dit komt door overbelasting, dat Voltaren (diclophenac) zalf helpt en dat je die pees vooral rust moet geven. Ik zit nu op 5 km voor St Gilles en ik denk dat ik daar zal moeten blijven totdat de pijn minder wordt. Heel sneu, maar niets aan te doen. St Gilles ligt 40 km voor mijn einddoel Le Grau du Roi. En ik ben alweer door een wesp in mijn schedel gestoken. Verdomme!
Na uurtje rust haal ik Saint Gilles, blijkt fijn stadje, apotheek heeft Voltaren gel, en midden in het dorpje is een fijne camping, zelfs met zwembad. Het kan me gaan lukken om hier rust te houden
Om mezelf wat te troosten ben ik sjiek (en lekker) uit eten geweest in Le Jardin Secret. Het blijkt dat dit stadje een actief terrasleven heeft en veel restaurants. Leuk om te zien tenmidden van deze best desolate streek.
Ik heb geen last meer van mijn knie maar ga morgen wel verplicht rust houden op deze camping. Ook ga ik, als mijn knie dat weer toestaat, op suggestie van Monique niet meer naar de kust in Le Grau du Roi, maar mik ik op Saintes-Maries-de-la-Mer. Vandaar uit ga ik naar Arles, waar ik de trein naar Montelimar neem. Toch een beetje geschrokken van die plotseling falende knie.