Gisterenavond heb ik samen met mijn Nederlandse buren van het tentenveld gegeten in het restaurant bij het zwembad. Het eten was eenvoudig maar de gesprekken waren echt leuk. Veel van elkaar geleerd en lekker gelachen. We gingen rond half zeven zitten en waren om half elf de laatste gasten. We zaten op het terras en bediening was al naar huis toen wij echt opstapten. Ik kom onderweg veel mensen tegen die naar Santiago gaan of zijn geweest. Ik begin het langzamerhand te begrijpen, de verstilling, de eenvoud en deemoed van een lange langzame reis. Het doet iets met je. Daarvoor hoef je niet in God te geloven.

Maar daarna ging het even mis. Mijn telefoon reageerde erg traag dus Opnieuw Opstarten maar. Daana moest ik de pincode van de simkaart geven, en dat ging niet goed. Telefoon geheel geblokkeerd zonder PUK code, en die zat onbereikbaar in mijn passwordsafe. En zonder telefoon kan ik echt helemaal niets. Uiteindelijk heb ik Monique gebeld met telefoon van de buurvrouw, naar de vaste lijn die ik gelukkig uit mijn hoofd wist. Monique kon alle codes vinden en ik kon mijn telefoon weer gebruiken, gelukkig!

Verder regende het keihard vannacht, ik vond daarna veel vieze oorwurmen in mijn tent en bagage. En ik had ook al geen echt ontbijt vanwege de gesloten winkels. Ach ja, het is allemaal geen ramp, en ik ben weer onderweg.

Dit stuk door Luxenburg is het zwaarste van de tocht (hoop ik…) met erg veel klimmen. Wiltz wordt extra zwaar, ik hoop daarna nog Ettelbruck te halen. Maar wie weet stop ik wel eerder als ik te moe wordt. Ik doe het voor de lol, tenslotte. Ik ben erg blij met mijn Santos fiets die zich ook bij de halsbrekende afdalingen voorbeeldig gedraagt.

Ik was overigens bijna op de terugweg gegaan vanmorgen, want ik kwam bij het punt waar de west en de oostpoot van de GW samen kwamen. Ik nam per ongeluk de westpoot richting Maastricht. En dat was ook nog een helling van 13% omhoog. Toen ik eindelijk boven was en een hand kon loslaten om de route te checken realiseerde ik de fout en kon terug omlaag…

Bij mijn lunch ging het mis. Ik had net thee gezet en forse boterham afgesneden toen het echt ging regenen. Ik was nog bezig te bedenken wat ik kon doen toen door de regen een man naar me toe rende en me vertelde dat er een afdak was en dat het hek eromheen niet op slot was. Ik razendsnel alle spullen bij elkaar genomen en naar afdak verhuisd om verder te lunchen. Deze man had me gezien, zag het mis gaan en kwam me even helpen. Bijzonder was het en erg aardig! Iets verderop vroeg ik aan twee tuiniers of ik mijn bidons mocht vullen uit de kraan. Ik kreeg een fles mineraalwater mee…

Overigens denk ik ook dat Luxemburg het perfecte land is om als gezocht crimineel een tijd onder te duiken. Het is hier doodnormaal om met geblindeerde auto te rijden, inpandig parkeren in een groot huis zonder ramen aan de straat. De buren kijken je niet aan en vragen je niets. Je kunt hier met alle talen terecht. Als je maar voldoende geld hebt, en dat verwacht ik natuurlijk wel van een beetje crimineel.

Ik haal Ettelbruck! Als ik me inschrijf gaat het keihard regenen, dus ik blijf eerst maar biertje drinken op het overdekt terras. Dat biertje heb ik wel verdiend vandaag. Pew! Eerlijk gezegd heb ik best mazzel gehad tot nu toe met die enorme regenbuien. Dat had veel vervelender gekund. Ik heb mijn tentje nog nooit zo snel opgezet als in de pauze tussen die twee zware buien.