Wekker om 6 uur, ontbijt, alles ingepakt en laatste stukje fietsen naar Arles. Dat was niet het mooiste stukje van mijn trip, lelijke saaie weg, veel wind, zon en stof. Bij Arles treinkaartje gekocht voor Montelimar, en twee oudere duitse heren geholpen met het franse menu van de kaartjes automaat. Die twee hadden een enorme trip gemaakt, oa over de Furka pas en de Rhone vanaf de bron gevolgd. Pff. En dat zonder een woord frans te spreken.

In Montelimar komt Paul me ophalen en eindigt deze mooie fietstocht (en dit blog).

Terugblik.

Ik ben blij dat ik deze eerste echte fietstocht goed volbracht heb. Ik was het al zo lang van plan en kon het nu eindelijk doen, en het is me goed bevallen. Er waren wat lastige momenten (slecht weer, steile heuvels, afwezige campings, slechte zin) maar er waren veel meer leuke momenten en verassingen. Bijvoorbeeld de leuke, aardige en interessante mensen die ik heb ontmoet en met wie ik werkelijk goede gesprekken heb gehad. Ik vond het dromen onderweg fijn, het niet-denken en alleen maar zijn. Verder was het fijn om te merken dat mijn voorbereidingen goed waren en mijn lijf het (bijna) allemaal aankon. Maar nu is het genoeg geweest. Ik ben blij om maar huis te gaan en Monique eindelijk weer te zien.

Ik vond het bijhouden van dit blog ook leuk om even na te denken over wat ik die dag had meegemaakt, om gedachten kwijt te kunnen, en om dit persoonlijke avontuur met jullie te delen. Jullie reacties waren leuk en behulpzaam.

Dit was vast niet mijn laatste fietstocht, maar wel voor dit jaar schat ik. Ik verwacht dat ik volgend jaar weer plannen ga maken. Misschien wel langs de westkant van Frankrijk. Ik denk aan de Velodysee of aan La Velo Francette, of misschien wel gewoon La Loire en Velo. Er is nog zoveel moois te fietsen.