Na het onweertje van gisteren is het weer omgeslagen. Het is nog steeds warm, maar helemaal grijs en zeer benauwd. Daardoor zit de lucht vol met kleine onweers vliegjes die met honderden tegelijk op me komen sterven. Op mijn benen, armen, onder mijn helm, in mijn ogen, overal. Ik fiets met dichtgeknepen ogen, klep zo laag mogelijk, mond stevig dicht, voorzichtig ademen. De omgeving is wat eentonig en ik vermaak me onderweg met mijn Harry Potter luisterboek.

Onderweg passeerde ik een ouder echtpaar op de fiets die er meer moeite mee hadden dan ik. Ik stop een half uurtje later voor koffie in Illiers Combray, en ik zit bij te komen op een terras tegenover de kerk van het stadje. Dan komt het fiets echtpaar ook aan, maar in plaats van te kiezen voor het terras, duiken ze direct de kerk in. Ik durf te wedden om een stempeltje te halen voor hun Santiago de Compostella bedevaart…. maar als ik ze later spreek blijken het engelse fietsers die gewoon enthousiast zijn over het franse platteland, de fietsroutes en de dorpjes onderweg. En ze waren al overal in europa geweest op hun slakken tempo.

Ik kom nog langs het mooiste kasteel ooit, torens, slotgracht, alles. En nog bewoond ook door een nazaat die moet proberen om alles in stand te houden… daar droom ik nou wel eens van!

Ik stop tond 1 uur in her dorpje La Croix du Perche, waar een adembenemend mooi kerkje blijkt te staan, en ook een pelgrims afdakje. Het gaat net even druppelen dus ik zit onder het afdakje, zet thee en eet mijn lunch. Ik geniet van dit soort vondsten. Maar terwijl ik er zit gaat het steeds harder regenen tot het echt voluit regent. Ik zit hier nog wel een tijdje want ik voorkom liever dat ik nat wordt. Ik ga maar in die mooie kerk zitten. Als het nog msar zachtjes regent ga ik weer op weg, regenjas aan.

Ik heb vanmorgen iets van 50 km gefietst. Het is nog maar 10 km naar mijn beoogde camping gelukkig. Ik ken mezelf en weet al dat de derde dag altijd moeizaam af gaat. Vandaar de rustige planning.

Maar als ik daar aankom regent het niet meer en heb ik nog helemaal geen zin om te stoppen. Ik doe er wel boodschappen maar fiets nog 18 km door naar Nogent le Rotrou, die een camping Municipal heeft. Die tocht is lekker spannend, veel klimmen en dalen, bochten, afslagen, rommel op de weg. Dus razendsnel schakelen, route in de gaten houden, sturen, trappen en remmen. Echt leuk! Totdat een vlieg tot diep in mijn bronchiën doordringt en ik ook nog enorm moet hoesten.

De camping Municipal blijkt gesloten. Maar ik kan het terrein gewoon op en er is wel water. Ik besluit het erop te wagen en zet toch mijn tent op. Dit is wel het dichste wat ik durf te komen bij vrij kamperen, misschien kan ik dat zelfs veiliger doen dan hier gaan staan. Nou ja, we zullen zien.