Ik sliep vannacht dus op een geheel verlaten camping met een werkende kraan en een slecht-weer ruimte die open stond. Ik heb blij gebruik gemaakt van de ijskast en het stopcontact in die ruimte. Er stond wel een verborgen werptentje, maar daar heb ik de hele middag en avond niemand bij gezien. Dacht erover dat ik misschien moest checken of er geen lijk in lag. Gedurende de nacht schrok ik best van een auto die het terrein opreed en stopte, maar verder niets van gemerkt. Toen ik vanmorgen opstond en mijn ontbijtspullen uit de ijskast wilde halen bleek de deur op slot…! In de auto zat een man te slapen met een maskertje op. Na lang twijfelen ben ik bij het tentje gaan roepen. Er werd een nogal verlopen man wakker. Toen ik vertelde dat ik de sleutel nodig had stond hij op, liet me een sleutelkluisje zien, en vetelde de code. Daarmee heb ik mijn ontbijtspullen en powerbank kunnen redden. Ik vermoed dat die man de code van het kluisje heeft geraden of gevonden. Raar hoor, die verlaten campings waar eenzame mannen stiekem bivakeren, maar tot nu toe zijn ze allemaal aardig, helpen me, en laten me met rust. Het helpt wel dat ik niet snel bang ben en frans spreek.

Vandaag is de eerste dag dat het echt regent, en dan regen met bellen op het wegdek en riviertjes over de weg. Ik raak aardig doorweekt, ook omdat ik ervoor gekozen heb om alleen een regenjas en geen broek mee te nemen, en dus met blote benen fiets. Maar ik vond in Partenay wel een zeer prettig koffie tentje met een leuke waardin. Lekker koffie gedronken, opgedroogd, zitten kletsen en ondertussen begeleid door FIP jazz. Ze vertelde oa dat ze een paar dagen geleden was opgeschrikt door de aardbeving en naar buiten was gevlucht, geen schade gelukkig en de naschok om 4 uur ’s nachts had ze niet eens gevoeld. Nou ja, het was een erg leuk bezoekje, dan kan ik er weer tegen.

De ontwerpers van mijn Velo Francette route hebben een bizarre voorkeur voor romeinse bruggen. Zelfs als de nieuwe brug met lekker glad asfalt recht vooruit ligt moet er een omwegje gemaakt worden om de fietsers over de Romeinse brug te leiden. Ik ben dan weer zo toegeeflijk om er een foto van te maken en om daarna over de kasseien naar de overkant te strompelen. Fietsen over die bruggen is onmogelijk met zoveel bagage en keiharde banden.

Ik lunch in een mooi diep raam van een kerk, in de medicinale tuin. Ik begin het instituut van de kerk steeds meer te waarderen!

Na 80 km fietsen ben ik om 3 uur in Niort. De volgende camping is over 20 km en ik heb me heilig voorgenomen om hiet een hotelkamer te nemen, alles te laten drogen en vanavond uit eten te gaan in Niort. Maar helaas, het lukt me niet om een hotel te vinden, het is weer stralend weer, en ik heb helemaal geen zin in een stad. Ik doe toch maar boodschappen en fiets 15 km door voor een camping. Als ik net de tent heb staan breekt er een noodweer los en mag mijn nieuwe tent zich eindelijk echt bewijzen. Dat ging dus maar net goed.

De Velo Francette begon voor mij met anderhalve dag fietsen over jaagpaden, heel sjiek en makkelijk. Maar sinds ik bij Saumur de Loire moest verlaten is het bijna alleen maar omhoog, omlaag, omhoog,… geweest. En dat wil zeggen op tempo van een slak omhoog en maar doorzetten tot het over is, en dan direct weer als een ongeleid projectiel omlaag rammelend en krakend. Dat ging zo door tot Niort, waar de route plotseling weer helemaal horizontaal is en je fluitend fietst. Het gebied hier voorbij Niort is wel bijzonder, doet me een beetje aan de Weerribben denken, met veel watertjes, fietspaden en vooral heel veel groen.