Gisterenavond nog gewoon buiten kunnen koken. Maar vannacht breekt de regen weer goed los en is het oorverdovend. Mijn tent houdt zich goed! Toen ik rond 7 uur wakker werd vertelde de weer app me dat het nog een uurtje zou regenen. Ik had al mijn spullen droog onder de buitentent liggen, dus kon alles inpakken. Daarna ontbijten in de tent (al wordt dat enorm afgeraden vanwege brandgevaar). Toen was het inderdaad droog en kon ik ook de tent afbreken en op pad.

Ik fiets door een prachtig gebied met heel veel watertjes, fietspaden, weides met witte koeien met hun kalveren, met daarbij kleine zilverreigers die graag tussen en op de koeien zitten vanwege de vliegen. Helaas geen foto.

Er stond bij het begin van dit moeras gebied nog een bordje dat het moeras verboden was voor caravans en camping-cars. Daar hebben ze hier vast vervelende ervaringen mee gehad, zwaar verontwaardigde toeristen en het is me toch een gedonder om zo’n witte doos weer uit het moeras te trekken :-).

Midden op het pad kwam ik een zeer steil bruggetje tegen met spekgladde planken. Het is me bijna niet gelukt om hier overheen te komen. Enige wat werkte was goed grip zoeken met mijn voeten, fiets halve meter omhoog drukken met mijn armen, rem erop, voet voor voet voorzichtg naar voren brengen, en dan herhalen. Omlaag hielp het remmen met de fiets ook niet meer, te glad. Ik was dolblij dat ik goede schoenen aanhad met lekker profiel, en niet zoals veel fietsers sandalen met geitenwollen sokken. Daarmee was ik niet over deze brug gekomen.

In Le Marans eindigt de Velo Francette voor mij, en stap ik over op de Velodyssee naar het noordwesten, langs de golf van biskaje naar Nantes. Echter, het regent dat het giet in Le Marans, en ik ontdek dat andere fietsers ook al schuilen in Les Halles, een overdekt markt gebouw. Hier zitten we allemaal te internetten en wachten tot de regen minder wordt. Misschien durf ik ook nog wel een broodje voor mezelf te maken. Kopje thee zetten is wat veel gevraagd van de gastvrijheid.

Na Le Marans verandert het landschap enorm, je voelt dat je dichter bij zee komt. Alles is plat, leeg, enorme luchten, een soort Flevoland of Friesland.

Nog iets van 10 km doorfietsen en ik ben aan zee, wat zeg ik de oceaan! Ik kom aan in L’Aiguillon la Presqu’ile. Je struikelt hier over de campings en degene waar ik terecht kom heeft eigenlijk alleen nog maar franse seizoens gasten en de hoek met reizigers is nog helemaal leeg. Sanitair blok voor mezelf. Ik kom wat moe aan, veel regen gehad vandaag, maar nu is het helemaal zonnig en kan ik snel tent en spullen drogen.

Het dorpje stelt helaas niets voor. Ik denk dat ik morgen de route iets verder volg tot ik iets leuks tegenkom, en daar dan meteen stop.