Ik zit er een beetje doorheen. Vooral omdat ongeveer al mijn kleren en slaapzak vochtig, klam en koud zijn en ook nog stinken. Het heeft de hele nacht geregend en blijft vandaag ook regenen, dus iets droog krijgen zit er niet in. Zo is er geen donder aan kamperen en fietsen.

Ik put hoop uit twee zaken: 1) er zit op 40 a 50 km afstand een sjieke, door Nederlanders gerunde, camping waar ze hopelijk een wasmachine en een cabin hebben. 2) de voorspelling is dat dit de laatste dag van de regen is, daarna wordt het beter. Als dat beide zo uitkomt dan ga ik door met deze tocht, anders stop ik ermee en neem in Langres de trein naar huis. Maar om dat plan te laten slagen wordt het vandaag wel fietsen met regenpak aan, en de route belooft behoorlijk veel klimmen en dalen om bij die camping te komen. En ik zal mijn tent kletsnat moeten inpakken om hier weg te komen.

Maar, Jan, er gaat ook veel goed! Je lijf kan de inspanningen van de afgelopen anderhalve week goed aan, je materiaal (fiets, tent, tassen, kookspullen, regenkleding, telefoon, apps, route, …) werkt perfect, je zit hier onder een afdakje lekker te ontbijten, het is mei en je bent in Frankrijk, je hebt geld genoeg om de  problemen op te lossen, je kunt ook stoppen en naar een fijn huis teruggaan. Ik denk namelijk best veel aan die arme soldaten die hier in de modderige loopgraven lagen, en al die voordelen niet hadden.

Ik krijg ondertussen aardige berichtjes van Sanne, Lucia en Bart die met me meeleven, maar nog niet weten dat het me nu wel heel zwaar valt. Toch is dat wel erg leuk aan het schrijven dit blogje, dat ik mijn vrienden en familie kan meenemen en dat jullie met me meeleven.

Na een lange klim in de regen kom ik op een hoogvlakte waarvan Benjaminse opmerkte dat hij hoopte dat de fietsers hier wind mee zouden hebben. Ik heb dat helaas niet, hij recht tegen uit het zuiden. Maar door die zuidenwind kom ik wel sneller uit de regen, hoop ik.

Je ziet hier heel veel huizen/ boerderijen met dezelfde opzet: een langsgevel met een grote schuurdeur en een miniscule, donkere woning ernaast. Vaak opslag boven. Dat is blijkbaar de typische architectuur van deze streek.

Halverwege mijn tocht kom ik in het stadje Grand, waar een romeins amphitheater moet staan en een grote romeins mozaïek expositie. Ik ben meer geïnteresseerd in het café met sterke hete koffie en een stuk rabarber taart. Er wordt hier gepraat, gelachen, gezoend en al stevig gedronken. Ik kom een beetje bij, het is toch leuk om in Frankrijk te zijn. Ik laat me nog sandwiches maken om mee te nemen, stukken stokbrood met paté en augurken.

Een km of vijf voor mijn beoogde camping kom ik door het stadje Reynel die zijn prachtige stadspoort behouden heeft. Ik vind daar een bankje in de beschutting van de wind, het is droog, en ik besluit daar mijn sandwich op te eten. Maar daar had ik buiten George gerekend  die me zag en gelijk een praatje kwam maken. Uiteindelijk hebben we een half uur over onze levens zitten praten, en hoe je er zin aan kunt geven. Erg leuk, maar aan de sandwich ben ik niet toegekomen. Toen ging het weer regenen en gingen we elk ons weegs.

Na een waanzinnige afdaling en nog een stuk door verdronken land kom ik aan bij camping Le Moulin.

De camping is inderdaad Nederlands gerund, ik kan een mobile home huren voor 55 euro per nacht, en ze hebben een wasmachine.  Misschien komt het toch nog goed…  ik neem een hete douche, trek een wonderbaarlijk assortie van reserve kleding aan, gooi bijna alles in de wasmachine  en kom eindelijk aan die sandwiches toe.

Als ik de tent probeer te drogen breekt die verdomde stok opnieuw, op een nieuwe plek. Dit keer maak ik van een zandharing een spalk die ik met 5 tiewraps vastzet. Hoop dat dat helpt. Maar ondertussen begint de zon te schijnen en droogt tent en slaapzak. Er gloort weer voorzichtig hoop aan de horizon. Het mobile home is wel een enorme bende aan het worden

Ik stop (voorlopig) nog even niet!