Dag van de arbeid, in Spanje is dan alles dicht. Monique gaat vandaag naar haar zusje Petra maar moet een auto huren om er te komen.
Gisterenavond lekkere hamburger gegeten in een eenvoudig restaurant. Ik had al twee dagen minimaal gegeten dus dat was heerlijk. Er was een groot tv scherm met de halve finale tussen Barcelona en Inter en het was klemvol met hele families die kwamen eten en voetbal kijken. Het was een spectaculaire wedstrijd. Ik geef niets om voetbal maar dit was eigenlijk wel heel leuk om mee te maken. Ik zag het scherm zelf niet maar alleen het publiek, en het life verslag op nu.nl hielp me ondertussen om de enorme opwinding te begrijpen. Als ik het had gedurfd had ik geweldige foto’s kunnen maken van de reacties van het publiek.
Ik ben een beetje in dubio over het vervolgen van deze fietstocht. Het is zeer moeilijk om open campings te vinden en ik moet elke dag over mijn grenzen heen om toch iets te vinden. En ik vind steeds een kamer huren en uit eten gaan domweg niet leuk. Verder viel de bergtocht gisteren me wel tegen om te halen want ik had eigenlijk niet voldoende conditie en moest veel stoppen. Ik besluit het in iedergeval vandaag nog door te zetten en heb een camping gesproken die beloofde dat ze open waren. Helaas wel weer op een stevige afstand.
De eerste 20 km vandaag zijn zo goed als vlak en fietst heerlijk, beetje dalen, beetje stijgen, allemaal fijn. Maar na Tona volgt een stuk dat in de routegids van Benjaminse wordt beschreven als een meedogenloze klim omhoog uit de vallei naar 900 meter. Ik smeer mijn ketting, drink wat water en begin er maar gewoon aan. Bovenaan ben ik doorweekt van het zweet maar ik heb het wel gehaald! De beloofde spectaculaire uitzichten over de vallei heb ik op de een of andere manier gemist.
Wat een belangrijk verschil is met mijn vorige fietstochten is dat ik nu gestart ben midden in een bergachtig gebied en gelijk alles moet zien te leveren. Vorig jaar starte ik thuis en pas na twee a drie weken op de fiets moest ik het Massif Central en de Pyreneeën over. Ik mis nu die opbouw. Ik had beter ergens in het Rhonedal kunnen beginnen en van daaruit naar Spanje fietsen. Maar die realisatie geeft me ook wel hoop, want het is normaal dat mijn conditie nu nog onvoldoende is en het zal met wat tijd vast wel beter worden.
Manresa vond ik een vervelende stad die per fiets zo ongeveer onbereikbaar is met alle autowegen en klaverbladen waar ik me op de fiets niet durf te begeven. Je ziet op mijn routekaart wat een moeite het me koste om binnen te komen via letterlijk geitenpaadjes. De stad zelf maakte een vervallen indruk maar schijnt een mooi oud centrum te hebben.
Ongeveer 10 km voorbij Manresa kom ik aan bij camping Montserrat die een uitzicht heeft op het Montserrat gebergte. Het gebergte bestaat uit steile pieken die de lucht in priemen, wat ze in Frankrijk “dentelles” noemen, tanden dus. De camping is ruim, nieuw aangelegd, keurig schoon en heeft sjiek sanitair. De camping kost maar 17 euro per nacht en ik besluit mezelf te verleiden om hier mirgen een rustdag te houden door gelijk voor twee nachten te betalen. Zou zomaar kunnen en is vast wel verstandig 😀. Enige nadeel is het gebrek aan schaduw en ik zit dit nu te schrijven in de schaduw van de bus van mijn buren.
